เขียนคำว่า . . . รัก
เป็นร้อยคำ
เขียนให้วัน . . . ที่เคยผูกพันจำได้ไหม
วันนี้ . . . ฉันอยู่คนเดียว . . . ไม่มีใคร
เขียนคำว่า . . . เหงาเก็บไว้ . . . ได้เป็นพัน
แล้วคนเดียวในชีวิต . . . ก็จากไป
จะให้หัน ไปทางไหนต่อจากนี้
ทางข้างหน้า . . . อีกยาวไกลที่มี
ฉันจะหากำลังใจดีๆ ได้จากใคร . . .
เหมือน . . . ตั๋วรถเมล์ขาดๆ
เศษกระดาษ . . . อีกกองใหญ่
เรื่องของเรา . . . อยู่ในของที่ไม่สำคัญอะไร
แต่เห็นแล้วเหงา. . . จนร้องไห้ทุกทีเลย . . . 
เฮ้อ . . .อ่านแล้วเศร้า . . . เหงาจริงๆ
ไม่รู้ว่า . . . คนอ่านจะเหงาไปด้วยรึเปล่าหนอ?
น้ำค้างตอนเช้า - ใหม่ เจริญปุระ
อยู่คนเดียวนอนมองดูฟ้าด้วยความสงสัย
ว่าทำไมคนเราถึงต้องมีความเหงา
ชีวิตก็อยากอยู่แล้ว ไม่เคยเป็นของเรา
ทุกครั้งยังมีเรื่องราวที่มันซับซ้อนให้ทำมากมาย
แต่ละวันวงจรชีวิตก็ดูซ้ำซ้ำ
ก็ต้องทำทำทำและต้องทำต่อไป
บางครั้งเหมือนฉันไม่รู้ ฉันจะทำเพื่อใคร
เหมือนฉันไม่มีจุดหมายที่ใจเฝ้าคอย..
อยากรู้เหมือนกันว่าฉันมันเหงาอะไรมากมาย
อยากรู้ทำไมฉันจึงเหมือนดังคนเลื่อนลอย
กับภาระที่ฉันต้องรับมา เวลาที่มีก็น้อย
แต่ใจยังคอยจะเหงาทุกทีที่เผลอ
เมื่อความจริงรอคอยความฝันทุกวันเช่นนี้
แต่ไม่มีใครเลยที่จะมาให้เจอ
เป็นเหมือนน้ำค้างตอนเช้า
ที่ยังนอนละเมอ แล้วแสงตะวันก็เผาให้แห้งไป
อยากรู้เหมือนกันว่าฉันมันเหงาอะไรมากมาย
อยากรู้ทำไมฉันจึงเหมือนดังคนเลื่อนลอย
กับภาระที่ฉันต้องรับมา เวลาที่มีก้อน้อย
แต่ใจยังคอยจะเหงาทุกทีที่เผลอ
เมื่อความจริงรอคอยความฝันทุกวันเช่นนี้
แต่ไม่มีใครเลยที่จะมาให้เจอ
เป็นเหมือนน้ำค้างตอนเช้า
ที่ยังนอนละเมอ แล้วแสงตะวันก็เผาให้แห้งไป
นี่เหรอชีวิตของฉัน ที่ยังคงละเมอ
และแล้ววันนึงชีวิตก็แห้งไป
