เมื่อยามที่ลมพัดมาให้รู้ว่าเป็นฤดูหนาว
ลมเพียงแผ่วเบาก็ทำให้หนาวสั่น
แต่พอฤดูร้อนดวงอาทิตย์ที่สาดแสงตอนกลางวัน
ก็ทำให้ฉันแทบทนไม่ไหว
*แต่ตอนนี้มันแปลกๆไม่รู้เป็นอย่างไร
ไม่หนาวไม่ร้อนเหมือนเมื่อตอนเธออยู่ใกล้
แม้ลมจะพัดแดดทอแสงแรงเท่าไหร่
ฉันก็ไม่เห็นเป็นอย่างเคย
**เพิ่งจะรู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ในฤดูเหงา
ร้อนก็ไม่ร้อน หนาวก็ไม่หนาว
ตั้งแต่คราวที่เธอจากไป
อยากจะรู้ว่าฉันต้องอยู่อย่างเงียบเหงา
นานสักเท่าไหร่
เธอคงไม่รู้ทรมานแค่ไหน
เมื่อความเหงาเข้าปกคลุมถึงตรงกลางใจ
เธอเคยอยู่ตรงนี้
ในหนาวหนาวทุกคราวที่ลมพัด
ภาพเธอยังชัดเจนอยู่เหมือนเก่า
เธอจะได้ยินไหม
คำว่ารักฝากกับสายลมเบาๆ
บอกเธอว่าเหงา เหงาจนจับใจ
เพิ่งจะรู้ว่าฉันกำลังอยู่ในฤดูเหงาจริงๆซะด้วย
เมื่อไหร่น๊า....ฉันจะหลุดจากฤดูเหงาสักกะที?.....
